Taksonomska hijerarhija
Root -> regnum Animalia -> phylum Chordata -> classis Mammalia -> ordo Artiodactyla -> familia Suidae

Vrsta

Latinski naziv

Sus scrofa Linnaeus, 1758

Srpski naziv

divlja svinja


Opis vrste

Veličina i težina dosta variraju u zavisnosti od staništa na kojem se nalaze, godišnjeg doba i hrane koju konzumiraju. Dostiže visinu od 95 cm, težinu 150–200 kg i dužinu do 200 cm. Rasprostranjena je u većem delu Evrope i Azije, na manjoj teritoriji Severne Amerike, a takođe naseljava i delove severne Afrike. Mužjaci su 5-15% veći i teži od ženki. Glava predstavlja trećinu tela i njena građa je veoma pogodna za kopanje i rijenje zemlje. Imaju veoma dobro razvijene očnjake koji su tako postavljeni da se donji, sekači, uvek preklapaju sa gornjim, brusačima, i na taj način se oštre. Boja krzna divlje svinje je najčešće smeđa ili tamno-siva, dok su mladunci svetlo-smeđe boje i imaju karakteristične uzdužne pruge koje im ostaju do drugog meseca starosti. Uglavnom žive u čoporima koje predvodi najstarija ženka, dok se mladi veprovi često nalaze u blizini čopora, ali nikada kao njegov deo. Vrlo često starije jedinke vode usamljenički način života, a čoporu se priključuju samo u sezoni parenja, koja traje od polovine novembra do početka januara. Krmača najčešće oprasi 3-6 prasadi u leglu obloženom mahovinom, četinama i lišćem, koje same prave. Upravo zbog broja mladih i činjenice da imaju malo prirodnih neprijatelja divlje svinje su veoma brojna vrsta sisara. Kada je u pitanju ishrana, spadaju u svaštojede, hrane se korenjem, nasadima kukuruza i pšenice, a svojom njuškom prevruću površinski sloj zemlje tražeći podzemne crve, larve insekata, puževe ili u jesen i zimu hrastov i bukov žir, krtole, repu i sve mahunaste plodove. Za njihovo zadržavanje na određenom prostoru izuzetno je važno obilje raznovrsne hrane. Divlja svinja je pretežno noćna životinja sa jakim nomadskim nagonom, pa se krdo kreće na relativno velikom terenu. Nastanjuju prostrane šumske komplekse, prvenstveno starije šume sa visokim stablima (najčešće bukve, hrasta, jele, smrče), koje su bogate šumskim rastinjem i steljom i prošarane obrađenim površinama i livadama. Naseljava gotovo čitavu teritoriju Srbije, izuzev visoko razvijenih poljoprivrenih predela Vojvodine. Brojnost nije poznata.
Autor: Bojana Nadaždin & Draženko Rajković




Status zaštite vrste

Konvencija o očuvanju evropske divlje flore i faune i prirodnih staništa – Appendix III;
Pravilnik o proglašenju i zaštiti strogo zaštićenih i zaštićenih divljih vrsta biljaka, životinja i gljiva: Prilog II Zaštićene divlje vrste biljaka, životinja i gljiva;


Rasprostranjenje

Podaci o nalazima u Srbiji



Stranicu održava(ju)

Centar za zaštitu sova, Novi Sad